Wat gebeurt er als een ondernemer de huur van zijn bedrijfsruimte gedurende langere tijd niet betaalt? Welke bijkomende kosten zoals rente en incassokosten zijn dan verschuldigd?
De Rechtbank Rotterdam oordeelde onlangs over een geschil tussen een verhuurder en de huurder van een bedrijfsruimte (ECLI:NL:RBROT:2026:11075).
Volgens de kantonrechter moest de huurder ruim € 35.000 aan achterstallige huur betalen. Ook werd hij veroordeeld tot betaling van wettelijke handelsrente, incassokosten en proceskosten. De huurovereenkomst werd ontbonden en de huurder moest het bedrijfspand ontruimen.
Waar ging de zaak over?
Een ondernemer huurde bedrijfsruimte van Brickfund Vastgoedfonds II C.V. De huurder had gedurende langere tijd niet de volledige huur betaald. Volgens de verhuurder bedroeg de huurachterstand tot en met juni 2026 € 35.949,40.
De verhuurder begon een procedure en vorderde betaling van de achterstallige huur. Daarnaast eiste zij rente, € 1.087,41 aan buitengerechtelijke incassokosten en vergoeding van de proceskosten.
De huurder erkende, of betwistte in ieder geval niet, dat hij tot en met juni 2026 een bedrag van € 35.367,20 aan huur niet had betaald.
Wat oordeelde de rechter?
De kantonrechter veroordeelde de huurder tot betaling van € 35.367,20 aan achterstallige huur.
Volgens de rechter vormde een huurachterstand van deze omvang een tekortkoming die ontbinding van de huurovereenkomst rechtvaardigde. De huurder verzette zich ook niet tegen de ontbinding. Hij moest het bedrijfspand daarom binnen twee weken na betekening van het vonnis ontruimen.
Tot aan de daadwerkelijke ontruiming moest de huurder € 2.072,60 per maand blijven betalen. Dat bedrag gold als huur of, na het einde van de huurovereenkomst, als vergoeding voor het gebruik van de bedrijfsruimte.
Gewone wettelijke rente of wettelijke handelsrente?
In de huurovereenkomst stond dat de huurder bij een te late betaling “wettelijke rente” verschuldigd was. Er stond niet uitdrukkelijk bij of daarmee de gewone wettelijke rente van artikel 6:119 BW of de wettelijke handelsrente van artikel 6:119a BW werd bedoeld.
Dat onderscheid is relevant. De wettelijke handelsrente is bedoeld voor betalingsachterstanden bij handelsovereenkomsten en kan hoger zijn dan de gewone wettelijke rente.
Volgens de huurder hadden partijen bewust gekozen voor de gewone wettelijke rente. De huurovereenkomst bevatte volgens hem een zelfstandige en uitputtende regeling voor de gevolgen van betalingsverzuim. Als partijen de wettelijke handelsrente hadden bedoeld, had de verhuurder dat uitdrukkelijk in de overeenkomst moeten zetten.
De verhuurder stelde daartegenover dat sprake was van een zakelijke overeenkomst tussen twee ondernemingen. Volgens haar moest de term “wettelijke rente” daarom worden uitgelegd als de wettelijke handelsrente van artikel 6:119a BW.
De kantonrechter volgde de verhuurder.
Ook in artikel 6:119a BW wordt gesproken over wettelijke rente. Daarnaast ging het om een huurovereenkomst tussen ondernemingen die als handelsovereenkomst kon worden aangemerkt. Volgens de rechter mochten partijen onder deze omstandigheden redelijkerwijs van elkaar verwachten dat met de term “wettelijke rente” de wettelijke handelsrente werd bedoeld.
De huurder moest daarom wettelijke handelsrente betalen.
Hoe zat het met de incassokosten?
Ook over de incassokosten verschilden partijen van mening.
In de huurovereenkomst stond dat de verhuurder bij een te late betaling naast de wettelijke rente buitengerechtelijke incassokosten in rekening mocht brengen. Volgens de bepaling zouden die kosten maximaal € 230 bedragen.
De huurder stelde dat dit bedrag één algemeen maximum was. Volgens hem kon de verhuurder dus niet meer dan € 230 aan incassokosten vorderen, ongeacht het aantal niet-betaalde huurtermijnen.
De kantonrechter legde de bepaling anders uit.
Volgens de rechter stond in de overeenkomst niet dat de verhuurder in totaal maximaal € 230 aan incassokosten in rekening mocht brengen. De bepaling betekende dat de verhuurder in beginsel iedere keer dat de huur te laat of niet werd betaald maximaal € 230 mocht rekenen.
Op het moment dat de verhuurder de huurder dagvaardde, waren dertien huurtermijnen niet betaald. Op grond van de huurovereenkomst had de verhuurder daarom volgens de kantonrechter maximaal dertien keer € 230 kunnen vorderen. Dat komt neer op € 2.990.
De verhuurder vorderde echter € 1.087,41. Zij had dat lagere bedrag berekend aan de hand van de wettelijke regeling en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten. Het gevorderde bedrag was volgens de rechter zelfs lager dan het bedrag inclusief btw dat op basis van de openstaande huurachterstand uit het Besluit volgde.
De rechter wees de gevorderde € 1.087,41 daarom volledig toe.
Kan een schuldeiser altijd per factuur incassokosten rekenen?
Nee. Uit deze uitspraak volgt niet dat een schuldeiser bij iedere onbetaalde factuur automatisch opnieuw incassokosten mag rekenen.
De uitkomst hing samen met de formulering van de huurovereenkomst en de uitleg die de rechter daaraan gaf. Volgens de kantonrechter was het maximumbedrag van € 230 gekoppeld aan iedere keer dat de huurder de huur niet op tijd betaalde.
In andere overeenkomsten kan een vergelijkbare bepaling anders worden uitgelegd. Daarbij is onder meer van belang of het maximumbedrag geldt per factuur, per termijn, per tekortkoming of voor het gehele incassodossier. Ook kan van belang zijn of de wederpartij een consument of een ondernemer is.
De uitspraak laat vooral zien dat een ogenschijnlijk eenvoudig kostenbeding grote financiële gevolgen kan hebben als meerdere betalingsverplichtingen onbetaald blijven.
Wat betekent deze uitspraak voor ondernemers?
Deze uitspraak is belangrijk voor zowel verhuurders en andere schuldeisers als voor ondernemers die bedrijfsruimte huren of andere periodieke betalingsverplichtingen hebben.
Voor schuldeisers laat de uitspraak zien dat duidelijke afspraken over rente en incassokosten van grote waarde kunnen zijn. Het is verstandig om in een overeenkomst uitdrukkelijk vast te leggen welke rente bij een betalingsachterstand geldt. Alleen de woorden “wettelijke rente” gebruiken, kan discussie opleveren. Een verwijzing naar artikel 6:119a BW of naar de wettelijke handelsrente voorkomt onduidelijkheid.
Ook bij incassokosten is een nauwkeurige formulering belangrijk. Als het de bedoeling is dat een maximumbedrag per onbetaalde factuur of termijn geldt, moet dat duidelijk in de overeenkomst staan. Als juist één maximumbedrag voor het gehele dossier geldt, kan ook dat expliciet worden vastgelegd.
Voor ondernemers die zelf betalingsverplichtingen aangaan, laat de uitspraak zien dat een langdurige achterstand snel kan oplopen. Naast de hoofdsom kunnen wettelijke handelsrente, incassokosten, proceskosten en kosten van een deurwaarder verschuldigd worden.
Een ondernemer die betalingsproblemen verwacht, doet er daarom verstandig aan om zo vroeg mogelijk contact op te nemen met de verhuurder of andere schuldeiser. Leg een betalingsregeling, uitstel of tijdelijke aanpassing van de afspraken schriftelijk vast. Alleen informeel overleg voorkomt meestal niet dat rente en kosten verder oplopen.
Voor ondernemers die zelf facturen innen, is een goede administratie eveneens belangrijk. Leg per factuur of huurtermijn de vervaldatum, ontvangen betalingen, rente en verzonden aanmaningen vast. Daarmee kan een vordering later beter worden onderbouwd.
Kortom
Een huurachterstand bij bedrijfsruimte kan veel meer gevolgen hebben dan alleen een verplichting om de openstaande huur alsnog te betalen.
Vragen over huurachterstanden, wettelijke handelsrente of incassokosten?
Neem gerust contact met ons op. Wij helpen graag.
